Even weg van de wereld

Alles wat je in een reclamefilmpje voor Andalusië zou verwachten, kom ik hier tegen. Ik ben onderweg naar Hotel la Fuente del Sol. Een schaapsherder probeert zijn schapen, die midden op de weg willen lopen, af te leiden; op het bankje in de schaduw bespreken de oude mannetjes  druk wie de volgende voetbalwedstrijd gaat winnen. Ik rijd over de traditionele Ruta de los pueblos blancos door het uitgestrekte rurale landschap van het binnenland. Mijn ramen staan open en de geuren en vrijheid dringen mijn auto binnen. De energie bruist door mijn lichaam.

Via via hoorde ik over een hotelletje dat op een steenworp afstand ligt van het schitterende natuurpark Torcal de Antquerra. En alle lofzangen die ik over dit hotel hoorde, zijn waar. Zo blijkt als ik even later aankom bij Hotel la Fuente del Sol. Als ik namelijk buiten een rondje maak, ontdek ik het al gauw: overal heb je een uitzicht waar je stil van wordt. En dan heb je het alleen nog maar over het uitzicht. Het hotel van binnen oogt minstens zo charmant als het voormalige witte boerenlandhuis aan de buitenkant. De veertien kamers zijn allemaal uniek ingericht op een huiselijke en stijlvolle manier. Mooie vloeren, zacht zitwaar en in warme Spaanse kleuren.

Eigenlijk gebeurt het direct als je hier binnenstapt: de Spaanse rust, de vrijheid en het ontspannen gevoel omarmen je. Het zwembad met het prachtige uitzicht, de natuurlijke spa en de tennisbaan zorgen voor een prima dagprogramma en mocht je dan nog tijd overhebben, dan kun je altijd nog een mountainbike pakken om de omgeving per fiets te verkennen. Vanavond eet ik hier €thuis€, want dan kookt de prestigieuze chef-kok Jesús Guerrero voor me. En ook de eerste nacht hier in deze serene stilte en dat prachtige bed belooft veel goeds.

Gisteravond bedacht ik het me al, na dat fantastische diner van Jésus: vanmorgen ben ik heel vroeg opgestaan. De zon kwam rustig op, de dauw deinde op de bergen en het prachtige landschap. De zon maakte alvast een paar mistige stralen op het water van het zwembad. Ik kneep mijn ogen iets dichter. Ik hoorde de stilte. Net een reclamefilmpje, bedacht ik me. Espléndido. Maar de waarheid is: hier bestaat het echt!